پشتیبانی

نحوه مدیریت عوارض جانبی داروهای متداول

نحوه مدیریت عوارض جانبی داروهای متداول

نحوه مدیریت عوارض جانبی داروهای متداول

بررسی اجمالی

هر دارو عوارض جانبی دارد. چگونگی آسیب پذیری به این عوارض، بستگی به عوامل مختلفی دارد که به طور کلی می تواند مرتبط با بیمار، دارو و محیط زیست یا اجتماع دسته بندی شود.

مشخص نمایید که آیا دارای ویژگی هایی هستید که حساسیت شما به واکنش های مربوط به دارو را افزایش دهد و برای مدیریت برخی از این عوارض جانبی احتمالی چه کارهایی می توانید انجام دهید.

خصوصیات فردی که باعث افزایش حساسیت به عوارض جانبی می شود 

همه افراد دارای خصوصیات منحصر به فرد هستند. با این حال، برخی از عوامل فردی خاص ممکن موجب شود برخی از افراد بیش از سایرین در معرض عوارض جانبی قرار گیرند.

مهم ترین این عوامل سن است. افراد خیلی جوان و خیلی مسن حساسیت بیشتری نسبت به عوارض جانبی دارو دارند.

کودکان مانند بزرگسالان نیستند. نحوه جذب ، متابولیسم و دفع دارو در بدن آن ها متفاوت است و این موضوع مخصوصا در نوزادان وجود دارد. در کودکان خردسال برای مصرف دارو از راه خوراکی تمایل بیشتری وجود دارد، اگرچه که سرعت جذب عضلانی (IM) بیشترمی باشد.

در روزهای ابتدایی زندگی، نسبت آب به چربی و همچنین نسبت کبد به وزن کل بدن بیشتر است. آنزیم های کبدی و عملکرد کلیوی هنوز کامل نیستند. علاوه بر این، نفوذ پذیری سد خونی -  مغزی ( لایه سلولی که انتقال مواد را از جریان خون به مغز محدود می کند) بالاتر است.

بزرگسالان سالخورده به طور معمول داروهای بیشتری دریافت می کنند و مطالعات نشان داده اند که احتمال ابتلا به ED در آن ها به دلیل عوارض جانبی داروهای مصرفی 2 برابر و احتمال بستری در بیمارستان 7 بار بیشتر است. احتمال مصرف داروهای با پنجره درمانی باریک ( فاصله بین تاثیر یا سمیت دارو ) مانند وارفارین، انسولین، دیگوکسین و داروهای ضد تشنج در این افراد بیشتر است. بدن آنها تمایل به داشتن چربی بیشتر و آب کمتری دارد که می تواند طول مدت اثر داروهای خاص را افزایش دهد. علاوه بر این، متابولیسم کبدی و دفع کلیوی به طور معمول کاهش می یابد. سیستم مغز و اعصاب آنها نیز به اثرات آرام بخش و خواب آوری دارو بیشتر حساس است و مشکلاتی که از قبل نیز در فرد وجود داشته است، مانند سرگیجه، مشکلات چشم وگوش، ممکن است منجر به افزایش خطر افتادن در این افراد شود.

سایر عوامل مرتبط با بیماری که حساسیت فرد به عوارض جانبی را تحت تأثیر قرار می دهند

چندین عامل دیگر نیز در احتمال عوارض جانبی نقش مهمی ایفا می کنند. برخی از نمونه های قابل توجه عبارتند از:

  • ژنتیک: فارماکوژنتیک علمی است که برای مطالعه نحوه تاثیر ژنها بر واکنش فرد نسیت به داروها و عوامل ژنتیکی 20 تا 95 درصد تفاوت های بیمار را شامل می شود. این شاخه از فارماکولوژی به سرعت در حال تکامل است و برای بررسی تغییرات آنزیم های کبدی آزمایشات انجام می شود و رو به گسترش نیز است. برای مثال، کدئین از طریق CYP2D6 کبدی برای تبدیل به یکی از متابولیت های فعال خود، مورفین تبدیل می شود. 5-10٪ از بیماران دارای متابولیسم ضعیف هستند - بدین معنی که کدئین در بدن آن ها بسیار کم به مورفین تبدیل می شود که منجر به تسکین درد ناکافی می شود. با این حال، 1-2٪ افراد ، متابولیزه کننده فوق سریع هستند و کدئین در آن ها نسبت به افراد طبیعی به میزان بیشتری به مرفین تبدیل می شود. در نتیجه خطر ابتلا به واکنش های سمی از جمله سرکوب تنفسی در آن ها بیشتر است.
  • عملکرد کلیه: در صورت عدم عملکرد کامل کلیه ها با مصرف داروهایی که از طریق کلیه دفع می شوند، عوارض جانبی بیشتری دیده می شود. بعضی از داروها نیز با کاهش عملکرد کلیه تاثیرشان بیشتر می شود.
  • جنسیت: در زنان کاهش فعالیت برخی از آنزیم های کبدی خاص ، نسبت چربی به میزان آب بدن و کاهش دفع داروها از طریق کلیه ها نسبت به مردان دیده می شود. مطالعات نشان داده است که میزان شیوع سمیت کبدی ناشی از دارو، عوارض جانبی گوارشی، واکنش های پوستی آلرژیک و سندرم طولانی شدنQT در زنان بیشتر بروز می کند.

عوامل مرتبط با دارو که احتمال بروز عوارض جانبی را افزایش می دهند

تأثیرات مرتبط با دارو عبارتند از:

  • دوز دارو: افزایش دوز، خطر عوارض جانبی را بیشتر می کند
  • فرمولاسیون مورد استفاده: به عنوان مثال، استروئیدهای استنشاقی به طور مستقیم ریه ها را هدف قرار می دهد و عوارض جانبی کمتری نسبت به استروئیدهای خوراکی که قسمت وسیعی از بدن را درگیر می کنند، دارند.
  • چگونگی جذب، متابولیسم، توزیع و حذف دارو
  • سایر داروهایی که همزمان با این دارو تجویز می شود.

تاثیرات  مرتبط با محیط زیست یا اجتماع

تأثیرات مرتبط با محیط زیست یا اجتماعی عبارتند از:

  • میزان مصرف الکل: الکل می تواند برخی از عوارض جانبی مانند خواب آلودگی، گیجی، تغییرات فشار خون، رفتار غیر طبیعی، سرکوب تنفسی و تهوع و استفراغ را تشدید کند
  • سیگار کشیدن: آنزیم های کبدی CYP 1A2 و 2B6 بوسیله سیگار کشیدن ایجاد می شود. این آنزیم ها چندین داروهای مهم بالینی (مانند کلوزاپین، الانزاپین و متادون) را متابولیزه می کنند که به این معنی است که قطع ناگهانی مصرف سیگار می تواند سطح خون این داروها را افزایش دهد. درمان جایگزینی نیکوتین بر فعالیت آنزیم تاثیر نمی گذارد.
  • رژیم غذایی: چندین دارو با غذا تداخل دارند. مثلا؛ آتورواستاتین با گریپ فروت، سبزیجات دارای برگ سبز و وارفارین، شیرین بیان طبیعی تیره و لیتیم، نمک و مکمل های پتاسیمی و مهار کننده های ACE، مواد غذایی حاوی تیرامین و داروهای ضد افسردگی MAOI
  • سطح هیدراتاسیون: از دست دادن آب بدن می تواند خطر عوارض جانبی برخی از داروها را افزایش دهد. بعضی از داروهایی که در افرادی دارای خشکی و دهیدراتاسیون نباید مصرف شوند شامل مهارکننده های ACE، NSAID ها، متفورمین و دیورتیک ها می باشند.
  • سطح دانش در مورد یک دارو: عدم شفافیت دستورالعمل دارو و یا سردرگمی فرد در نحوه مصرف دارو، احتمال بروز عوارض جانبی را افزایش می دهد.

اثرات جانبی احتمالی دارو

جدول زیر، برخی از عوارض جانبی و موارد پیشنهادی مرتبط با را فهرست می کند.

راهکار های پیشگیری و درمان توضیحات عوارض جانبی
  • اگر دچار یک واکنش آلرژیک شده اید، یک داروی آنتی هیستامین مصرف کنید و به پزشک مراجعه کنید. در صورت واکنش شدید از اورژانس کمک بگیرید.
  • اگر واکنش های آلرژیک به دلیل مصرف دارو تایید شده باشد، در آینده از مصرف آن دارو و سایر داروهای مرتبط با آن اجتناب نمایید.
  • با استفاده از برچسب هشدار پزشکی دیگران را نسبت به حساسیتی گه برای شما روی داده است آگاه نمایید.
  • به طور بالقوه می تواند با هر نوع دارویی رخ دهد
  • علائم می تواند یک خارش خفیف تا یک واکنش شدید آنافیلاکتیک (شامل تورم صورت و گلو، تنفس دشوار و بثورات گسترده) باشد
واکنش های حساسیتی
 
  • با پزشک خود درباره تغییر داروها صحبت کنید.
  • قطره های چشمی لوبریکانت یا روان کننده ممکن است کمک کننده باشد.
  • در صورت اختلال بینایی از رانندگی اجتناب شود.
 ممکن است با داروهای آنتی هیستامین، آنتی سیکوتیک ها، بوپیواکائین، بوپروپیون، دولوکستین، اسموپرازول، اتودولاک، گاباپنتین، اپیوئیدها و چندین دارو دیگر روی دهد  تاری دید
 
  • سعی کنید برای جلوگیری از وارد شدن ضربه ناشی از وسایل منزل هر گونه خطرات ناشی از لغزش، مانند فرش های سست را حذف کنید.
  • قطع کردن خونریزی ممکن است طول بکشد. گاز را در منطقه آسیب دیده نگه داشته و فشار دهید.
  • در صورتی که زخمی داشته باشید که خونریزی شدیدی داشته باشد یا در عرض 15 دقیقه خونریزی متوقف نشود، از اورژانسی کمک بگیرید. 
 با داروهای "رقیق کننده خون" مانند آسپیرین، کلوپیدوگرل، انوکساپارین و وارفارین، رایج است. همچنین، با داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID )ها، استروئیدها (مانند پردنیزون) و داروهای درمان سرطان نیز رایج است.  کبودی و خونریزی
 
  • افزایش مصرف آب و رژیم غذایی حاوی فیبر (در صورت لزوم)
  • ورزش، در صورت امکان
  • اگر خفیف باشد، با پزشک خود در مورد مصرف ملین هایی مانند پسلیوم مشورت کنید.
  • اگر شدید و ناشی از مصرف اپیوئید ها باشد، با پزشک خود درباره متیل نالترکسون یا نالوکسگول مشورت کنید.
 با داروهای اپیوئیدی یا مخدر، دیورتیک ها، آنتاگونیست های کلسیم، داروهای ضد افسردگی، آنتی اسیدهای حاوی آلومینیوم، اندانسترون و مکمل های آهن رایج است.  یبوست
 
  • می تواند موجب سرفه های خشک، زخم شونده و مزمن در بیش از 20 درصد بیماران شود.
  • با پزشک خود درباره تغییر داروها صحبت کنید.
  • معمولا یک تا دو هفته پس از قطع مصرف، برطرف می شود
 مهار کننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین  سرفه
 
  • مایعات بنوشید. مصرف مایعات خنک و یا یخ زده ممکن است ساده تر باشد.
  • غذاهای آبدار مانند میوه ها، سبزیجات و سوپ بخورید.
  • به طور منظم از مر طوب کننده های پوست و لب استفاده کنید.
  • برای جلوگیری از ترک خوردگی دردناک لب، از کرم های روان کننده و مرطوب کننده لب استفاده کنید.
 با داروهای آنتی هیستامین، داروهای فشار خون، شیمی درمانی و ملین ها رایج است.  دهیدراسیون یا خشکی
 
  • اگر ناشی از مصرف آنتی بیوتیک باشد، در مورد مصرف پروبیوتیک با پزشک ود مشورت کنید.
  • با پزشک خود درباره داروهای ضد اسهال مشورت کنید.
  • در مورد کاهش دوز دارو یا سایر روش های مناسب از پزشک خود بپرسید.
  • برای جلوگیری از کم آبی بدن، مایعات و الکترولیت مصرف کنید.
  • در صورت مزمن شدن یا شید بودن اسهال، به پزشک خود اطلاع دهید.
 با برخی از آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد افسردگی، آنتی اسیدهای حاوی منیزیم، مهارکننده های پمپ پروتون  (مانند لانزوپرازول، امپرازول) و عوامل شیمی درمانی رایج است.  اسهال
 
  • اگر داروی شما موجب خواب آلودگی در طول روز شود، با پزشک خود درباره کاهش دوز دارو یا سایر روش های مناسب مشورت کنید.
  • رانندگی نکنید، از کار کردن با ماشین آلات و انجام وظایف خطیر اجتناب نمایید.
  • از مصرف الکل اجتناب نمایید.
 داروهایی که موجب خواب آلودگی می شوند عبارتند از: بنزودیازپین ها (مانند لورازپام، دیازپام)، برخی از داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد التهاب، آنتی هیستامین های نسل اول (مانند دیفن هیدرامین، کلروفنیرامین)، برخی داروهای قلبی، شل کننده های عضلات و نارکوتیک ها  احساس خواب آلودگی
 
  • در مورد کاهش دوز دارو یا سایر روش های مناسب از دکتر بپرسید
  • برای کنترل وضعیت دندان ها به طور منظم دندانپزشکی بروید و از دندانپزشک خود در مورد کاربرد پر کننده ها به شکاف های دندان بپرسید.
  • غذاهای با چربی و اسید کم بخورید.
  • از دهانشویه های حاوی الکل اجتناب کنید.
  • آدامس بجوید.
  • درمان های دارویی برای افراد مبتلا به سندرم سوگوگرن یا دارای سابقه پرتودرمانی مفید می باشند.
 • با داروهای ضد آریتمی، آنتی کولینرژیک، آنتی هیستامین ها، داروهای درمان کننده کلسترول بالا، داروهای ضد التهاب، دیورتیک ها، داروهای ضد انعقادی، داروهای بیماری پارکینسون و داروهای ضدجنون  خشکی دهان
  • با پزشک خود در مورد امکان تغییر به داروهای دیگر صحبت کنید.
  • مصرف الکل، سیگار کشیدن و یا داروهای ایجاد کننده سرخوشی مانند ماری جوانا که می تواند بر عملکرد جنسی تأثیر بگذارد را محدود کنید.
  • با پزشک خود در مورد داروها و سایر درمان ها در اختلال عملکرد جنسی (برای مثال مهارکننده های PDE5)، پمپ های خلاء، ایمپلنت ها، جراحی و ترکیبات طبیعی مشورت کنید.
با داروهای ضد افسردگی، آنتی هیستامین ها، بنزودیازپین ها، بتا بلوکر ها، دیورتیک ها و H2 بلوکر ها، بیشتر رایج است. اختلال نعوظ یا کاهش میل جنسی
  • تمام داروها را در حالت ایستاده و با یک لیوان آب ببلعید.
  • از خوابیدن بلافاصله پس از مصرف دارو، خودداری کنید.
  • در مورد برخی از داروها، توصیه های داروهای تجویزی عبارتند از:  30 دقیقه پس از مصرف دارو دراز نکشید.
  • از خوردن مواد غذایی مانند مرکبات و الکل اجتناب کنید.
  • با پزشک خود در مورد امکان تغییر به داروهای دیگر مشورت کنید.
ممکن است با داروهای گوناگون از جمله آسپیرین، بیس فسفونات ها (مانند آلندرونیتداکسی سایکلین، کلرید پتاسیم، کینیدین و ویتامین C رخ دهد آسیب مری
  • با پزشک خود درباره کاهش دوز یا تغییر دارو مشورت کنید.
  • سر تخت را بالا ببرید.
  • از غذاهایی که باعث تحریک معده می شوند یا روی اسفنکتر تحتانی مری( LES) تاثیر دارند مانند الکل، نوشابه های گازدار، مرکبات، قهوه، غذاهای چرب و یا گوجه فرنگی، اجتناب کنید.
  • سیگار را ترک کنید، اگر اضافه وزن دارید، وزن خود را کم کنید، از کمربند تنگ استفاده نکنید.
  • با پزشک خود درباره مصرف داروهای GERD مانند آنتی اسیدها، H2 بلوکرها و مهار کننده های پمپ پروتون مشورت کنید.
با داروهایی که باعث تخریب معده می شوند (مانند آسپرین، آهن، NSAID ها، استروئید)، داروهایی که موجب شل شدن اسفنکتر تحتانی مری می شوند(LES) (مانند آنتی کولینرژیک ها، مسدود کننده های کانال کلسیم و نیترات ها) یا کاهش دهنده های فشار اسفنکتر تحتانی مری LES (مانند پروژسترون، تئوفیلین و داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای) رایج است. سوء هاضمه یا بیماری رفلاکس مری(GERD)
  • اگر مشکل خواب آوری وجود داشته باشد، با پزشک خود در مورد تغییر دوز یا داروی جایگزین صحبت کنید.
  • جهت جلوگیری از لغزش و افتادن فرش را از کف زمین برداشته و با اثاثیه منزل آن را ثابت کنید.
  • در هنگام بالا رفتن یا راه رفتن، از فرد دیگری کمک بخواهید.
  • در صورت افتادن، به پزشک خود اطلاع دهید و کنترل لازم جهت جراحت را انجام دهید.
  • پرستاران مراکز بهداشت و درمان می توانند راه کار های لازم جهت ایجاد امنیت بیشتر در منزل را ارائه دهند.
  • اگر واکر یا صندلی چرخدار دارید، هر بار که از خواب بیدار می شوید، از آن استفاده کنید.
داروهایی که سبب گیجی، خستگی یا آرام بخشی می شوند مانند داروهای ضدجنون، بعضی از داروهای ضد افسردگی، بنزودیازپین ها، آنتی هیستامین های آرام بخش، داروهای ضدصرع، نارکوتیک ها و بعضی از داروهای قلبی. افتادن یا عدم توان ایستادگی در پاها
  • نیاز به کاهش دوز یا قطع دارو
  • جراحی به جهت حذف بافت لثه تنها زمانی موقتا موثر است که نتوان دارو را قطع کرد.
با سیکلوسپورین، مسدود کننده های کانال کلسیم (مثلا نیفدیپین) و فنی توئین رایج است. بزرگ شدن لثه (رشد لثه اطراف دندان ها)
  • با پزشک خود درباره کاهش دوز یا تغییر به داروهای دیگر صحبت کنید.
  • ممکن است پزشک NSAID ها یا سایر داروهای مسکن درد های نقرس را تجویز کند.
  • از خوردن الکل و غذاهای غنی از پورین (پنیر، گوشت قرمز) در طول زمان های شعله ور شدن نقرس اجتناب کنید.
ممکن است با آسپیرین (دوز کم)، داروهای شیمی درمانی، سیکلوسپورین، فورزماید و دیورتیک های تیازیدی رخ دهد. نقرس
  • اگر سردردها بسیار ناتوان کننده باشند، با پزشک خود صحبت کنید.
  • برخی از افراد ممکن است به استامینوفن پاسخ دهند اما در مرحله اول با پزشک خود مشورت کنید.
  • در یک اتاق آرام و با نورکم استراحت کنید.
  • گرما، ماساژ درمانی، طب فشاری، یا شناسایی رفلکس ها ممکن است در درمان عود سردرد ها مفید باشد.
  • بدن را به خوبی هیدراته نگه دارید. (مقدار زیادی آب بنوشید)
  • با داروهای آسم، آنژین و داروهای فشار خون، ضد بارداری های خوراکی، درمان های ناتوانی جنسی و محرک ها رایج است.
  • سردرد برگشتی می تواند ناشی از سوء مصرف استامینوفن، آسپرین، ضد التهاب های غیر استروئیدی و اپیوئیدها باشد.
سردرد
  • قبل از غذا خوردن، پس از تماس با دیگران یا حیوانات و بعد از توالت، دست ها را بشویید.
  • در صورت افزایش خطر ابتلا به عفونت (به دلیل مصرف داروهایی خاص و یا وضعیتی خاص) از تماس با افرادی که بیمار هستند، دوری کنید.
  • واکسیناسیون خود را به روز انجام دهید (از جمله واکسن آنفلوآنزا سالانه)
  • به محض مشاهده علائم بیماری، با پزشک خود تماس بگیرید.
کورتیکواستروئیدها، داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی، داروهای شیمی درمانی و سایر داروهایی که سیستم ایمنی بدن را سرکوب می کنند و خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهند عفونت
  • موها را به آهستگی بشوئید و شانه کنید.
  • از فرم دادن بیش از حد موها اجتناب نمایید. قبل از رفتن با رختخواب کلاه توری موها را بپوشانید.
  • تا زمانی که هنوز مو دارید اقدام به تهیه کلاه گیس نمایید تا بتوانید رنگ موی آن را با موهای خود هماهنگ کنید.کلاه گیس ها ممکن است تا حدی تحت پوشش بیمه باشند.
  • اگر ریزش موی شما ناشی از شیمی درمانی یا پرتودرمانی باشد، از پزشک خود درباره استفاده از کلاه های خنک کننده سوال کنید.
  • ممکن است روی تمام موهای بدن یا فقط موی سر تاثیر بگذارد.
  • با شیمی درمانی یا پرتودرمانی رایج است
  • همچنین ممکن است با داروهای ضد آکنه خاص، آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد افسردگی، ضد بارداری خوراکی و داروهای کاهش دهنده کلسترول رخ دهد.
ریزش مو
  • بلافاصله به پزشک خود اطلاع دهید زیرا گاهی اوقات درد عضلانی ممکن است آسیب جدی را به همراه داشته باشد. ممکن است نیاز به دوز پایین یا داروهای مختلف باشد.
  • از ورزش بیش از حد اجتناب کنید.
  • از داروهای ضد درد مانند استامينوفن و NSAID استفاده نکنيد.
  • مکمل CoQ10 را در نظر بگیرید؛ با این حال، نتایج مطالعه در تعارض بوده است.
استاتین ها (مورد استفاده برای کاهش سطح کلسترول)؛ ممکن است به علت اثر بر روی پروتئین های عضلانی یا کاهش کوآنزیم کو کیوتن (CoQ10) موجب این عارضه شوند. درد عضلانی یا ضعف عضلات
  • مصرف داروهای ضد تهوع از قبیل اندانسترون، آپریپیتانت، دگزامتازون و درونابینول می توانند از استفراغ جلوگیری کنند و به کنترل تهوع کمک کنند.
  • هیپنوتیزم، شل کننده های عضلات، بیوفیدبک، تصویر سازی آموزش دیده و سایر روشهای ذهنی ممکن است کمک کند.
  • طب سوزنی ممکن است در پیشگیری از تهوع کمک کند.
  • به جای مصرف سه بار در روز وعده های غذایی بزرگ ، در وعده های کوچک و بیشتر غذا بخورید.
  • مايعات زلال، سرد و آهسته بنوشید. از قطعات یخ طعمدار یا ژلاتین استفاده کنید.
  • غذاهای نرم مانند نان تست و کلوچه بخورید و از مصرف غذاهای چرب، سرخ شده، تند، دارای اسانس زیاد و خیلی شیرین اجتناب نمایید.
  • زنجبیل مصرف کنید
  • با شیمی درمانی یا پرتودرمانی رایج است.
  • همچنین با داروهایی که موجب کاهش یا توقف حرکات روده می شوند، زمانی که الکترولیت ها دچار عدم تعادل هستند یا در عفونت ها ممکن است دیده شود.
تهوع و استفراغ
  • اغلب با قطع دارو برمی گردد. (هرچند ممکن است چند ماه مصرف شده باشد)
  • آماده کرده غذاهایی با انواع رنگ ها و مدل ها
  • از گیاهان و ادویه جات استفاده کنید (اما از افزودن شکر یا نمک اضافی اجتناب کنید)
با بسیاری از آنتی بیوتیک ها (مانند سیپروفلوکساسین، مترونیدازول)، ضد تشنج ها، داروهای ضد افسردگی، آسپیرین، داروهای فشار خون، لیتیوم، متفورمین و شل کننده های عضلات رایج است. اختلال در حس چشایی
  • قبل از شروع مصرف فلوروکینولون، در صورت سابقه وجود مشکلات مربوط به تاندون، به پزشک خود اطلاع دهید.
  • در هنگام مصرف فلوروکینولون از فعالیت شدید اجتناب کنید.
  • اگر درد یا تورم در یک تاندون دارید بلافاصله آنتی بیوتیک را قطع کنید و توصیه پزشک خود را رعایت کنید.
  • در صورتی که با مصرف یک فلوروکینولون مشکلات تاندونی داشتید از مصرف کلیه فلوروکینولون ها در آینده اجتناب نمایید.
  • اغلب با آنتی بیوتیک های فلوروکینولونی (به عنوان مثال، سایپروفلوکساسین، نورفلوکساسین، افوکساسین، لووفلوکساسین) گزارش شده است
  • در افراد بالای 60 سال، مصرف کنندگان کورتیکواستروئیدها، یا افراد با سابقه پیوند عضو بیشتر رایج است.
التهاب یا پارگی تاندون
  • با پزشک خود در مورد امکان تغییر به داروهای دیگر صحبت کنید.
  • یک رژیم غذایی سالم بخورید و سهم هر وعده خود را محدود کنید
  • آهسته تر غذا بخورید.
  • در طول روز آب بنوشید
  • به طور منظم ورزش کنید.
با داروهای ضد جنون، بیشتر داروهای ضددیابت (به جز متفورمین)، داروهای ضد افسردگی و ضد صرع رایج است. افزایش وزن
به اشتراک گذاری:

درج نظر


تاکنون نظری برای این مطلب درج نشده است.