ابتلا به آرتروز ریسک افسردگی و اضطراب را افزایش می دهد

پاسخگویی به سوالات دارویی
طبقه بندی مقالات سایت
اهتمام به کیفیت - صفحه داخلی
کلوران
  •   1397/09/08

یک تحقیق در سطح ملی نشان می دهد بیشتر از 22% از بزرگسالان مبتلا به آرتروز دارای اضطراب هستند و 12% از آنها از افسردگی رنج می برند. در مجموع،گزارش شده است که 10/3 میلیون بزرگسالی که از آرتروز رنج می برند، دچار اضطراب، افسردگی یا هردوی این مشکلات هستند.

علائم اضطراب و افسردگی با احتمال بیشتری در میان بزرگسالان با سن پایین تر رایج است. بیمارانی با درد مزمن که همزمان به مبتلا به بیماری های مزمن دیگر هستند و کسانی که نمی توانند کار کنند و ناتوان هستند.

شیوع بالای علائم اضطراب و افسردگی در میان بزرگسالان مبتلا به آرتروز نیازمند اگاهی، کنترل و درمان این مشکلات است. پزشکان می توانند بیماران را به روانشناسان و برنامه های آموزشی خودگردانی ارجاع دهند، و آنها را تشویق به فعالیت فیزیکی کنند تا علائم افسردگی و اضطراب بهبود یابند و کیفیت زندگی افزایش یابد.

محققان این پژوهش داده های 93442 نفر از شرکت کنندگانی که نظرسنجی سلامت ملی سال های 2015 تا 2017 را پرکرده بودند را با هدف تخمین شیوع علائم بالینی اضطراب و افسردگی در میان بزرگسالان مبتلا به آرتزوز بیشتر از 18 سال تحلیل کردند.

در طول پژوهش تقریبا از نیمی از شرکت کنندگان به طور تصادفی خواسته شد تا پرسشنامه مکمل ناتوانی و کارکرد بزرگسالان را پر کنند. در صورتی که شخص به این سوال که "آیا تا به حال پزشکی به شما گفته است که مبتلا به آرتروز، آرتروز روماتوئید، نقرس، لوپوس یا فیبرومالژیا هستید؟" پاسخ بله بدهد مبتلا به آرتروز به حساب می آید.

مکمل پژوهش شامل سوالاتی درباره علائم اضطراب و افسردگی بود. در صورتی که علائم مورد نظر روزانه و هفتگی رخ دهد و شدت آن در آخرین بار "زیاد یا متوسط" باشد، شرکت کنندگان دارای علائم اضطراب و افسرگی  به حساب می آیند.

شیوع اضطراب و افسردگی بر اساس پروفایل های سنی برای افراد مبتلا به آرتروز به ترتیب 22/5 % و 12/1 % برای اضطراب و افسردگی در حالیکه که این مقادیر برای افراد بدون آرتروز 7/10 % و 7/4 % بود.

این علائم برای زنان نسبت به مردان؛ بیکاران و ناتوانان نسبت به شاغلان؛ همجنس گرا ها به غیرهمجنس گراها بیشتر بود.

علاوه بر این، در میان بزرگسالانی که دردهای مزمن و محدودیت های حرکتی مرتبط با آرتروز دارند بروز علائم بیشتر است و این علائم زمانی که با بیماری هایی دیگر، آشفتگی های روانی و وخیم شدن سلامتی از نظر خود شخص بیمار همراه می شوند شدت بیشتری می گیرند. همچنین، شیوع علائم در میان بیماران سیگاری در مقایسه که با کسانی که هرگز سیگار مصرف نکرده اند بیشتر است.

برعکس، علائم در میان افراد با تحصیلات و میزان درآمد بالا کمتر مشهود است. از سوی دیگر بزرگسالانی که درگیر فعالیت های آئروبیک هستند کمتر از افراد غیرفعال علائم اضطراب و افسردگی را بروز می دهند.

احتمال مصرف دارو در بیماران مبتلا به آرتروز که علائم اضطراب را بروز می دهند کمتر از بیماران با علائم افسردگی است.کمی بیشتر از یک سوم بیماران با علائم اضطراب  و 8/42 % با علائم افسردگی گفته اند که طی 12 ماه گذشته با متخصصان روانشناس صحبت کرده اند.

پژوهش های گذشته نشان دهنده ارتباط بین آرتروز و قطع درمان افسردگی بوده و یک تحقیق در سالهای 2000 و 2001 نشان داد که تقریبا 1 نفر از 5 بیمار مبتلا به آرتروز و افسردگی مزمن گفته که طی سال گذشته به خودکشی فکر کرده است.

در میان بیمارن با آرتروز و دردمزمن،31/2 % علائم اضطراب و 18/7 % علائم افسردگی را گزارش داده اند. مؤلفان پژوهش به ارتباط محتمل بین درد مزمن و اضطراب و افسردگی اشاره می کنند که ممکن است مدیریت سلامت فیزیکی و روانی را در بیماران مبتلا به آرتروز دشوارتر می کند.

براساس یافته های انستیتوی ملی سلامت روانی آمریکا تحقیقات بیماری های روماتویید نشان داده است که اضطراب و افسردگی با پاسخ ضعیف به درمان و کاهش کیفیت زندگی ارتباط تنگاتنگی دارند، با این حال تنها نیمی از بیماران با مشکلات روانی روند درمانی را طی می کنند. مؤلفان پژوهش حاضر می گویند:  تحلیل کنونی نشان می دهد که  روی آوردن به درمان بین بزرگسالان با آرتروز ممکن است به میزان مشابه یا کمتر باشد، مخصوصا در مورد اضطراب.

 

نیاز به درمان چندگانه

مؤلفان پژوهش اظهار می کنند: روش های درمانی موفق برای اضطراب و افسردگی در میان بزرگسالان مبتلا به آرتروز باید شامل چند جنبه از جمله کنترل، ارجاع به متخصصان روانی، و استراتژی های بر پایه شواهد، 

مانند فعالیت های فیزیکی منظم و شرکت در آموزش های خود مدیریتی برای بهبود سلامت روانی می شود.

مؤلفان با بیان اینکه قبلا ثابت شده است که آرتروز و مشکلات سلامت روانی به عنوان 2 مورد از 3 دلیل عمده ناتوانی در کارکردن درمیان بزرگسالان بین 18 تا 64 سال هستند اضافه می کنند: تلاش های همه جانبه برای بهبود آرتروز و مشکلات سلامت روانی می توانند ناتوانی کاری را کاهش دهند. شیوع اضطراب و افسردگی در میان بزرگسالان مبتلا به آرتروز نشان دهنده یک نیاز برطرف نشده است که پزشکان می توانند به آن بپردازند. بیمارانی که شریط درد مزمن مانند آرتروز را تحمل می کنند باید روش هایی شامل کنترل سلامت روانی بیمار و آموزش مدیریت شخصی را در فرآیند درمانی دخیل کنند.

علاوه براین، پزشکان می توانند بیماران را به برنامه هایی مانند برنامه خودمدیریتی بیماری های مزمن، که کاهش افسردگی، خستگی و درد را به همراه دارند ارجاع دهند. این برنامه ها همچنین تاکید بر افزایش فعالیت آئروبیک دارند و باعث بهبود سلامت خودابرازی(وضعیت سلامت از نظر خود شخص) و بال رفتن کارایی فرد می شوند.

مؤلفان می گویند: فعالیت فیزیکی می تواند به اندازه دارو و درمان در مواجهه با اضطراب و افسردگی مؤثر باشد. حتی بیمارانی که کمتر از میزان توصیه شده فعالیت فیزیکی داشته باشند نیز می توانند از اثرات آن بر روی سلامتیشان بهره مند شوند.

گردآورنده:
ترجمه ها: English

مطالب مرتبط


درمان آرتروز چیست

درمان آرتروز چیست

آرتروز به معنای ساییدگی مفصل و تخریب سطح مفصلی است. در بیمار مبتلا به آرتروز یا ...
طب سوزنی و درمان آرتروز

طب سوزنی و درمان آرتروز

طب سوزنی یکی از اشکال طب سنتی چینی است که برای درمان عدم توازن انرژی در بدن استف...
درمان آرتریت روماتوئید

درمان آرتریت روماتوئید

هدف از درمان آرتریت روماتوئید کاهش التهاب در مفاصل، بهبود درد، مهار و یا کاهش آس...

نظرات


تاکنون نظری برای این مطلب درج نشده است.

درج نظر