بررسی اجمالی اختلال طیف اوتیسم

بررسی اجمالی اختلال طیف اوتیسم

بررسی اجمالی اختلال طیف اوتیسم

بررسی اجمالی اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یک ناتوانی در پروسه رشد است که بر روی تعاملات فرد با جهان اطرافش تأثیر می گذارد. این اختلال می تواند باعث مشکلاتی در اجتماعی شدن، برقراری ارتباط و رفتار شود. کلمه طیف به دامنه گسترده ای از علائم و رفتارها اشاره دارد که یک فرد ممکن است داشته باشد. در سال 2013 شاخص مورد استفاده برای تشخیص اختلال طیف اوتیسم و نام های بعضی از انواع اختلال طیف اوتیسم تغییر کرد. کودکانی که سابقاً برای آنها تشخیص نوع خاصی از اوتیسم مثل سندرم آسپرگر گذاشته شده بود، در حال حاضر تشخیص Autism spectrum disorder(ASD) گذاشته می شود. در حال حاضر ASD با  توجه به اینکه آیا همزمان با آن یک اختلال زبان یا ناتوانی ذهنی وجود دارد و با توجه به شدت و درجه حمایت مورد نیاز برای دو علامت اصلیش(چالش ها در ارتباطات اجتماعی و رفتارهای تکراری و محدود و انحصاری) طبقه بندی می شود. سه سطح 1، 2 و 3 وجود دارد که نشان می دهد فرد چه مقدار حمایت در هر کدام از این حوزه ها نیاز دارد. همچنین بعضی افراد کلمه تنوع عصبی را برای توصیف راه های مختلفی که مغز انسان ها می تواند کار کند به کار می برند، که این می تواند شامل ASD و همچنین شرایط دیگری مثل اختلال نقص توجه یا ناتوانایی های یادگیری شود.

چگونه اختلال طیف اوتیسم(ASD) پیشرفت می کند؟

مشخص نیست که چرا و چگونه ASD پیشرفت می کند. اجماع کلی براین است که ASD یک اختلال رشدی-عصبی است که بر رشد مغز تأثیر می گذارد و به رشد مهارت های ارتباطی و اجتماعی آسیب می رساند. که این به نوبه خود می تواند منجر به علائم معمول ASD شود. در بیشتر کودکان علت ASD ناشناخته است. فاکتورهای محیطی مثل قرار گرفتن در معرض سموم قبل یا بعد تولد، عوارض زمان تولد، عفونت مادر زمان بارداری ممکن است مسئول درصد کمی از موارد ابتلا باشد. در کودکان با استعداد ژنتیکی فاکتورهای محیطی ممکن است علاوه بر آن، ریسک پیشرفت ASD را افزایش دهد. بعضی از مردم به اشتباه اعتقاد دارند که ASD به دلیل قرار گرفتن در معرض نوع خاصی از واکسن ها و ترکیبات موجود در واکسن ها (به خصوص واکسن سرخک و تیومرسال که یک محافظ جیوه است و در واکسن ها استفاده می شود) ایجاد می شود. در صورتی که هیچ شواهدی مبنی بر ایجاد ASD به دلیل واکسیناسیون وجود ندارد.

چقدر اختلال طیف اوتیسم(ASD) شایع است؟

آمار کودکان شناسایی شده با ASD در آمریکا و دیگر کشورها از سال 1970 و به ویژه 1990 افزایش یافته است. مشخص نیست که این افزایش به تغییرات در شاخص های مورد استفاده برای تشخیص ASD مربوط است.(به این معنا که نسبت به قبل کودکان بیشتری با علائم ASD در حال شناسایی هستند.) یا اینکه این اختلال واقعا در طول زمان بیشتر شده است. بیشتر متخصصان توافق نظر دارند که آگاهی بیشتر و تغییرات در تعریف ASD افزایش آشکار در شیوع ASD را توضیح می دهد. بین 2 تا 25 کودک از هر 1000 کودک مبتلا به ASD هستند که در مردان بیشتر از زنان رایج است.(تقریبا به ازای هر زن 4 مرد). تقریبا 4 تا 14% از خواهر و برادرهای کودکان مبتلا به ASD نیز مبتلا به این بیماری هستند.

بیماری های مرتبط با ASD

تعدادی بیماری مرتبط با ASD وجود دارد:

  • تقریبا 33% از کودکان مبتلا به ASD یک ناتوانی ذهنی مثل تأخیر در زبان آموزی یا مشکلات یادگیری دارند.
  • تقریبا 30% از کودکان مبتلا به ASD صرع دارند. ریسک صرع در افراد با ناتوانی ذهنی شدیدتر، بیشتر است.
  • تا 25% موارد ASD با بیماری یا سندروم خاصی در ارتباط هستند. به طور مثال توبروز اسکلروزیس، سندروم فراژیل X ، سندروم رت، فنیل کتونوری، سندروم الکل جنین، سندروم آنجلمن.

علائم ASD

علائم ASD معمولاً بین دو تا سه سالگی تشخیص داده می شوند. اگرچه ممکن است زودتر خود را نشان دهند. طبق تعریف علائم باید در همان ارزیابی اولیه حاضر باشند اما بعضی اوقات علائم تازمانی که کودک بزرگتر شود آشکار نمی شوند.علائم به دو دسته گسترده تقسیم می شوند:

1- ارتباط اجتماعی

2- رفتارها، فعالیت ها و علائق تکراری و محدود و محصور

تاخیر زبانی یا سخن گفتن که توسط مراقبین کودک مورد توجه قرار می گیرد اغلب اولین علامت مبنی برای این است که شاید کودک مبتلا به ASD باشد. علائمی که کمتر رایج هستند به این ترتیب می باشند: عدم تماس چشمی یا علاقه کم به بقیه افراد

1- ارتباط و تعامل اجتماعی

مشکلات در ارتباط و تعامل اجتماعی شایع ترین دلیلی هستند که مراقبین کودکان برای ارزیابی پزشکی کودکان مبتلا به ASD مراجعه می کنند. ممکن است کودک قادر به صحبت یا درک بقیه افراد نباشد. یا ممکن است هیچ علاقه ای برای برقراری ارتباط نشان ندهد.

  • تعامل اجتماعی

دشواری یا فقدان تعامل با خانواده و دوستان نماد ASD است. تعامل اجتماعی شامل رفتارهای غیرکلامی، روابط همسالان، توجه اشتراکی، عمل متقابل اجتماعی می باشد. افراد مبتلا به ASD اغلب برای یادگیری تعامل با بقیه زمان سختی را می گذرانند. کودکان با سن کمتر ممکن است علاقه کمتر برای توسعه دوستی داشته باشند یا حتی هیچ علاقه ای نشان ندهند. آنها ممکن است ترجیح دهند به تنهایی بازی کنند تا اینکه با دیگران بازی کنند یا ممکن است دیگران را در فعالیت ها فقط به عنوان ابزار یا وسیله ی کمک مکانیکی دخالت دهند.(مثلا استفاده از دست مراقب برای به دست آوردن وسیله مورد علاقه بدون برقراری تماس چشمی) کودکان با سن بالاتر ممکن است بیشتر به صحبت کردن یا اجتماعی شدن با دیگران علاقمند باشند. اما شاید قراردادهای اجتماعی یا نیاز دیگران را نفهمند. به عنوان مثال یک کودک ممکن است در مورد یک موضوع مورد علاقه خودش با بی توجهی کامل به علاقه شنونده، به صحبت کردن ادامه دهد. افراد مبتلا به ASD اغلب علاقه مند نیستند یا قادر نیستند فعالیت ها، علائق یا دستاوردهایشان را با دیگران به اشتراک بگذارند که این مسأله به اختلال در توجه اشتراکی اشاره دارد. توجه اشتراکی یک رفتار عادی است که در آن نوزاد یا نوپا تلاش می کند تا علاقه، سرگرمی یا ترسش را با مراقبش به اشتراک بگذارد. کودک این کار را با نگاه کردن هدفمندانه به صورت عقب و جلو بین یک شی ء و چشمان مراقبش (معمولاً بین 8 تا 10 ماهگی) یا با اشاره به یک شی ء (معمولاً بین 14 تا 16 ماهگی) انجام می دهد. کودکان مبتلا به ASD با سن بالاتر ممکن است برای مراقبشان یک شیء را نشان ندهند یا نیاورند. افراد مبتلا به ASD بعضی اوقات نمی توانند یک فعالیت لذت بخش را با دیگران به اشتراک بگذارند. به عنوان مثال یک کودک ممکن است ترجیح دهد تا در میان جمع کودکانی که برای انجام یک فعالیت مشابه دور هم جمع شده اند به تنهایی بازی کند.

  • رفتارهای غیر کلامی

افراد مبتلا به ASD در استفاده و تفسیر رفتارهای غیر کلامی مثل تماس چشمی، حالت چهره، ژست ها و حالات بدن مشکل دارند. برای مثال یک کودک ممکن است نتواند حالات چهره مرتبط با عصبانیت یا دلخوری را درک کند. یا ممکن  است نتواند از تماس چشمی یا ژست برای نشان دادن خواسته اش استفاده کند. در طول دوره نوزادی مراقبین می توانند توجه کنند که یک کودک در برابر در آغوش گرفته شدن مقاومت می کند یا از تماس چشمی اجتناب می کند و یا بازوانش را برای انتظار برای بغل شدن و برداشته شدن باز نمی کند. اگرچه این رفتارها همگانی نیستند.

2- رفتارها، فعالیت ها و علائق محدود و تکراری

  • رفتارهای کلیشه ای

یک ویژگی رفتاری دیگر از ASD حرکات بدنی تکراری است مثل پیچاندن یا بال بال زدن، تکان دادن ، تاب خوردن، فرو بردن دست یا انگشت ها یا راه رفتن با نوک پا. این رفتارها بعضی اوقات محرک نامیده می شود و در 37 تا 95% افراد مبتلا به ASD مشاهده می شوند و معمولا در سال های پیش دبستانی شروع می شوند. این رفتارها اغلب مادام العمر هستند.

  • اصرار بر یکسان بودن

بیشتر کودکان مبتلا به ASD کارهای روی روال و تکراری و تشریفاتی خاص خودشان را دارند که حتماً باید دقیق دنبال شوند. این رفتارها ممکن است به عنوان یک بخش از زندگی روزانه مثل نیاز همیشگی به خوردن غذای خاص با دستورهای ویژه یا دنبال کردن راه مشابه از یک مکان به مکان دیگر بدون انحراف باشد. تغییرات در روال عادی می تواند ناراحت کننده یا خسته کننده باشد. و بعضی اوقات منجر به اوقات تلخی و به هم ریختگی شود. با این که این رفتارها در کودکان نرمال از نظر رشدی هم اتفاق می افتد، اما در کودکان نرمال شدت کمتری دارد و در سن مهدکودک تمایل به کاهش دارد.

  • علائق محدود

کودکان کوچکتر مبتلا به ASD ممکن است مشغول تجربیات یا مشاهدات حسی عجیب و غریب مثل اجسام در حال چرخش، سطوح درخشان، لبه اجسام، نورها، بوها یا بو کشیدن و لیسیدن اشیاء غیرخوراکی باشند. کودکان بزرگتر ممکن است مشغول هوا، تاریخ، برنامه ریزی ها، شماره تلفن، پلاک ها، شخصیت های کارتونی یا دیگر موارد مثل(دایناسور، سگ ، هواپیما) باشند.

  • ادراک حسی

بیشتر افراد مبتلا به ASD پاسخ های حسی غیر معمول به صدا ها ، مزه ها، لمس ها نشان می دهند. به عنوان مثال فرد ممکن است خیلی حساس به صداهای معمولی باشد یا پاسخی به صداهای بلند نشان ندهد.

دیگر مثال ها

  • امتناع از خوردن غذا با طعم یا بافت ویژه یا خوردن فقط غذاهای با طعم و بافت ویژه. این وسواس غذایی می تواند منجر به علایم گوارشی مثل کاهش وزن، اسهال یا یبوست شود.
  • مقاومت به لمس شدن یا افزایش حساسیت به انواع خاصی از لمس شدن: لمس معمولی ممکن است دردناک تجربه شود در حالی که فشار عمیق ممکن است یک حس آرامش ایجاد کند. این حالت ممکن است شامل مقاومت به احساس بافت یا رنگ خاصی از پارچه در برابر پوست باشد.
  • بی تفاوتی آشکار به درد
  • حساسیت زیاد به فرکانس های خاص یا انواع خاصی از صدا(مثل ماشین های آتش نشانی از دور) و عدم پاسخ دهی به صداهای نزدیک یا صداهایی که باعث وحشت دیگر کودکان می شود مثل ترقه.

3- دیگر ویژگی ها

  • مهارت ها ی شناختی

مهارت های شناختی شامل توانایی فکر کردن، به یادآوردن، پردازش اطلاعات می شود. در کودکان مبتلا به ASD این مهارتها بدون در نظر گرفتن سطح هوش بچه، اغلب نا مساعد هستند. فرد اغلب می تواند کارهایی را که احتیاج به حفظ کردن یا گذاشتن چیزها با هم دارند(مثل پازل) انجام دهد. اما ممکن است با کارهایی که احتیاج به دیگر مهارت ها مثل استدلال، تفسیر یا تفکر انتزاعی دارند، مشکل داشته باشد. بعضی افراد مهارت های خاص یا نقاط قوتی(بعضی اوقات مهارت های دانشمندی نامیده می شود) در به خاطر آوردن، ریاضیات، موسیقی، هنر یا یا پازل با وجود مشکلات قابل توجه در سایر حوزه ها دارند. دیگر مهارت های ویژه می تواند شامل محاسبات تقویمی(تعیین روزهای هفته برای تاریخ گفته شده)، فراگیری لغات زیاد(توانایی خواندن لغات نوشته شده که بسیار بالاتر از سطح خواندن فرد هستند) باشد. اگرچه فرد ممکن است نفهمد که چه می خواند یا هدف از خواندن چیست.

  • مهارت های زبانی

یک تاخیر یا عدم صحبت کردن می تواند اولین علامت ابتلا به ASD باشد. برخلاف کودکان دچار نقص شنوایی کودکان مبتلا به ASD برای جبران نقص در صحبت کردنشان با  استفاده از وسایل ارتباطی جایگزین مثل ژست گرفتن یا تقلید کردن، تلاش نمی کنند. در بیشتر افراد مبتلا به ASD توانایی فهمیدن حتی بیشتر از توانایی صحبت کردن به تاخیر افتاده است. کودکان ممکن است به صدازدن نامشان پاسخ ندهند و مراقب کودک ممکن است در ابتدا نگران باشد که کودک مشکل شنوایی دارد. کودک ممکن است سوالات یا دستورالعمل های ساده را نفهمد. در شدت و کیفیت مشکلات زبان در کودکان مبتلا به ASD تنوع گسترده وجود دارد. بعضی کودکان هیچ وقت توانایی صحبت کردن را پرورش نمی دهند. در دیگران، کودک قادر به صحبت کردن هست اما زبان به عنوان یک ابزار برای برقراری ارتباط استفاده نمی شود(به عنوان مثال شامل تکرار عبارات یا کلمات گفته شده توسط دیگران می شود که اکولالیا نامیده می شود) آنهایی که قادر به صحبت کردن هستند ممکن است در شروع یا ادامه مکالمه بادیگران مشکل داشته باشند. زبانشان ممکن است فقط برای افرادی که آشنا با شیوه برقراری ارتباط با فرد مبتلا به ASD هستند، معنا داشته باشد.

تشخیص اختلال طیف اوتیسم

کودکان مبتلا به ASD توسط یک تیم که تجربه و تخصص در تشخیص و مدیریت این بیماری دارند، مورد ارزیابی قرار می گیرند. ارزیابی معمولاً شامل یک تاریخچه پزشکی کامل از کودک و خانواده، معاینه فیزیکی، معاینه عصبی، آزمایش میزان اجتماعی بودن کودک، زبان و مهارت های شناختی می باشد. علاوه بر آن مراقب کودک زمان برای بحث در خصوص رفتار کودک و دیگر نگرانی ها را دارد.

هدف از ارزیابی موارد زیر می باشد:

  • تعیین اینکه کودک ASD دارد یا اینکه مشکل دیگری دارد که باعث علائم کودک می شود.
  • تعیین اینکه کودک ASD دارد و همزمان بیماری دیگری هم دارد.
  • تعیین اینکه کودک مشکل پزشکی مرتبط با ASD دارد که باید ارزیابی و درمان شود.
  • تعیین نقاط قوت و ضعف و سطح عملکرد کودک

کی برای درخواست کمک اقدام کنیم؟

بعضی علائم رایج ASD به شرح زیر می باشند:

  • به اشیاء برای نشان دادن علاقه اش اشاره نمی کند.
  • به اشیاء وقتی شخص دیگری به آنها اشاره می کند، نگاه نمی کند.
  • در رابطه برقرار کردن با دیگران مشکل دارد یا اصلا علاقه به ایجاد رابطه ندارد.
  • از تماس چشمی با دیگران اجتناب می کند و به تنهابودن علاقه دارد.
  • در درک احساسات دیگران یا صحبت در خصوص احساساتشان مشکل دارد.
  • ترجیح می دهد که در آغوش گرفته نشود، نگه داشته نشود یا ممکن است فقط زمانی که خودش می خواهد در آغوش گرفته شود.
  • به نظر می رسد که وقتی دیگران با او صحبت می کنند غافل است اما به صداهای دیگر پاسخ می دهد.
  • ممکن است خیلی علاقه مند به دیگران باشد اما نداند چگونه با آنها حرف بزند، بازی کند یا ارتباط برقرار کند.
  • کلمات یا عباراتی را که به او گفته می شود تکرار می کند یا کلمات و عبارات را به جای زبان عادی تکرار می کند.(اکولالیا)
  • در بیان نیازهایش با استفاده از کلمات یا حرکات مشکل دارد.
  • بازی های تظاهر کردن و ادابازی را انجام نمی دهد. مثلاً تظاهر به غذا دادن به عروسک نمی کند.
  • حرکات را بارها و بارها تکرار می کند.
  • با تغییرات عادی و روتین به سختنی سازگار می شود.
  • واکنش های غیر معمول به بوها، مزه ها، منظره ها، احساسات و صداها دارد.
  • مهارت هایی را که زمانی داشته است از دست می دهد( برای مثال کلماتی را که زمانی استفاده می کرده است دیگر به کار نمی برد)

مراقبین کودک زمانی که متوجه شوند او یک یا چند علامت از علائم ذکر شده را دارد باید برای ارزیابی و معاینه کودک اقدام کنند.

اگر احتمال ASD مطرح شد کودک را می توان برای ارزیابی کامل ASD ارجاع داد.

تشخیص و درمان زودهنگام ASD می تواند بعضی رفتارهای مطابق با ASD را تغییر دهد و اجتماعی شدن را بهبود بخشد. حتی قبل از ارزیابی کامل، کودک باید برای تست شنوایی و بینایی(اگر قبلا انجام نشده است)  و خدمات مداخله ای زودهنگام ارجاع داده شود. مداخله زودهنگام یک سیستم درمانی و حمایتی است که درمان های مناسب برای کودکان دارای ناتوانی را فراهم می کند. این سیستم می تواند تاخیرهارا به حداقل برساند و شانس کودک برای رسیدن به نقاط عطف نرمال در پیشرفت را به حداکثر برساند. اگر کودک سه ساله است باید برای خدمات تحصیلی ویژه ارجاع داده شود.حتی اگر برای کودک تشخیص ASD  گذاشته نشود خدمات مداخله ای زودهنگام یا خدمات تحصیلی ویژه می تواند به مدیریت نگرانی های مراقبین( مثل تأخیر مهارت های زبان آموزی ، بدخلقی) کمک کند.

درمان اختلال طیف اوتیسم

ASD را نمی توان درمان کرد. اگرچه درمانگران می توانند با مراقبین کودک کار کنند تا یک برنامه ی درمانی برای کمک به کودکان برای رسیدن به تمام توانایی های بالقوه شان، توسعه دهند. برنامه درمانی مناسب به سن کودک، تشخیص ها، مشکلات پزشکی زمینه ای و دیگر فاکتورهای فردی بستگی دارد.

چطور می توانم از کودکم حمایت کنم؟

اگر کودک شما مبتلا به ASD باشد دانستن بیشتر در خصوص این وضعیت کمک می کند تا بهتر درک کنید مغز او چگونه کار می کند.  انواع خاصی از حمایت و درمان می تواند باعث شود تا کودک شما  از تعامل با جهان احساس راحتی بیشتری داشته باشد. شما هم می توانید با پذیرفتن شرایط کودک به نحوی که کودک متوجه این پذیرش شود، به او کمک کنید. همانطور که فرزند شما بزرگتر می شود ممکن است با توضیح دادن در خصوص نحوه متفاوت کارکرد مغز او به دیگران یا درخواست انواع خاصی از حمایت، بتواند یاد بگیرد چگونه از خودش دفاع کند. اگر کودکتان نمی تواند از خودش دفاع کند شما می توانید حامی او باشید.

  موسسه خدمات دارویی رضوی | بانک اطلاعات دارویی 

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

درج نظر



سوالات کاربران
تاکنون نظری برای این مطلب درج نشده است.