آشنایی کامل با بیماری اوتیسم

آشنایی کامل با بیماری اوتیسم

آشنایی کامل با بیماری اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یا اوتیسم، اصطلاح گسترده ای است که برای توصیف گروهی از شرایط عصبی رشدی استفاده می شود.

 

افراد مبتلا به ASD اغلب علایق یا الگوهای رفتاری محدود و تکراری از خود نشان می دهند.

 

ASD بدون در نظر گرفتن نژاد و قومیت، فرهنگ یا پیشینه اقتصادی در افراد سراسر جهان یافت می شود.

 

با توجه به مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، ASD در پسران بیشتر از دختران تشخیص داده می شود. مطالعه ای بر روی کودکان 8 ساله در 11 مکان در سراسر ایالات متحده نشان داد که نسبت پسر به دختر در سال 2016 4.3 به 1 است. از هر 54 شرکت کننده در مطالعه، 1 نفر مبتلا به ASD بود.

 

نشانه هایی وجود دارد که موارد اوتیسم در حال افزایش است. برخی این افزایش را به عوامل محیطی نسبت می دهند. با این حال، کارشناسان در مورد اینکه آیا افزایش واقعی در موارد وجود دارد یا فقط تشخیص های مکرر وجود دارد بحث می کنند.

علائم اوتیسم چیست؟ 

علائم ASD معمولاً در اوایل کودکی، بین سنین 12 تا 24 ماهگی به وضوح آشکار می شود. با این حال، علائم ممکن است زودتر یا دیرتر ظاهر شوند.

 

علائم اولیه ممکن است شامل تاخیر قابل توجه در رشد زبان یا مهارت های اجتماعی باشد.

 

علائم ASD به دو دسته تقسیم می شود:

1- مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی

2- الگوهای محدود یا تکراری در رفتار یا فعالیت ها

 

برای تشخیص اوتیسم، فرد باید علائم هر دو دسته را تجربه کند.

مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی 

ASD می تواند شامل طیف وسیعی از مشکلات ارتباطی باشد که بسیاری از آنها قبل از 5 سالگی ظاهر می شوند.

 

در ادامه یک جدول زمانی کلی از آنچه ممکن است در فرد بروز کند آمده است:

- از بدو تولد: مشکل در حفظ تماس چشمی

- تا 9 ماهگی: عدم پاسخ در زمان بردن نام کودک

- تا 9 ماهگی: نشان ندادن حالات چهره بیان کننده احساسات (مانند تعجب یا عصبانیت)

- تا 12 ماهگی: درگیر نشدن در بازی‌های تعاملی اولیه، مانند شکلک درآوردن برای خنداندن کودک

-  تا 12 ماهگی: استفاده نکردن (یا فقط از چند حرکت) از دست، مانند تکان دادن دست

- تا 15 ماهگی: علایق خود را با دیگران در میان نمی گذارند (مثلاً با نشان دادن اسباب بازی مورد علاقه به شخصی)

- در 18 ماهگی: اشاره نکردن یا نگاه نکردن به جایی که دیگران اشاره می کنند

- در 24 ماهگی: متوجه نشدن احساسات دیگران زمانی که غمگین یا آسیب دیده به نظر می رسند

- تا 30 ماهگی: عدم شرکت در "بازی های تظاهر کننده"، مانند مراقبت از عروسک نوزاد یا بازی با لگوها

- در سن 60 ماهگی: شرکت نکردن در بازی های نوبتی

 

علاوه بر این، کودکان اوتیستیک ممکن است از ۳۶ ماهگی در بیان احساسات یا درک احساسات دیگران دچار مشکل شوند.

اختلال طیف اوتیسم

 

با افزایش سن، ممکن است در صحبت کردن مشکل داشته باشند یا مهارت های گفتاری بسیار محدودی داشته باشند. سایر کودکان اوتیستیک ممکن است مهارت های زبانی را با سرعتی نابرابر توسعه دهند. به عنوان مثال، اگر موضوع خاصی برای آنها بسیار جالب است، ممکن است واژگان بسیار قوی برای صحبت در مورد آن موضوع ایجاد کنند. اما ممکن است در برقراری ارتباط در مورد چیزهای دیگر مشکل داشته باشند.

 

همانطور که کودکان اوتیستیک شروع به صحبت می کنند، ممکن است با لحنی غیرعادی صحبت کنند که می تواند از صدای بلند و آوازخوان تا روباتیک یا صاف باشد.

 

آنها همچنین ممکن است نشانه هایی از هایپرلکسیا را نشان دهند، که شامل خواندن فراتر از آنچه از سن آنها انتظار می رود، است. کودکان در طیف اوتیسم ممکن است زودتر از همسالان عصبی خود خواندن را یاد بگیرند، گاهی اوقات در سن 2 سالگی. اما آنها آنچه را که می خوانند درک نمی کنند.

 

در حالی که هیپرلکسی همیشه همراه با اوتیسم نیست، تحقیقات نشان می دهد که تقریباً 84 درصد از کودکان مبتلا به هایپرلکسیا در این طیف قرار دارند.

 

در هنگام تعامل با دیگران، کودکان اوتیستیک ممکن است در به اشتراک گذاشتن احساسات و علایق خود با دیگران مشکل داشته باشند یا حفظ مکالمه پشت سر هم برایشان مشکل باشد. ارتباط غیرکلامی مانند حفظ تماس چشمی یا زبان بدن نیز ممکن است برایشان سخت باشد.

 

این چالش‌های ارتباطی می‌توانند در دوران بزرگسالی ادامه داشته باشند.

الگوهای محدود یا تکراری در رفتار یا فعالیت ها

علاوه بر مسائل ارتباطی و اجتماعی که در بالا ذکر شد، اوتیسم شامل علائم مرتبط با حرکات و رفتارهای بدن نیز می شود.

 

این موارد می توانند شامل:

1- حرکات تکراری مانند تکان دادن بدن، تکان دادن بازوها، چرخیدن یا دویدن به جلو و عقب.

2- اجسام را مانند اسباب‌بازی‌ها را با نظمی دقیق بر روی هم می چینند و وقتی نظم به هم می‌خورد ناراحت می‌شوند.

3- دلبستگی به روال های یکسان، مانند آنهایی که در حوالی زمان خواب یا رفتن به مدرسه هستند.

4- تکرار کلمات یا عباراتی که می شنوند.

5- ناراحت شدن از تغییرات جزئی.

6- تمرکز شدید روی قسمت‌هایی از اشیا، مانند چرخ کامیون اسباب‌بازی یا موهای عروسک

7- واکنش های غیرعادی به ورودی های حسی، مانند صداها، بوها و مزه ها

8- علایق وسواسی

9- توانایی های استثنایی، مانند استعداد موسیقی یا قابلیت های حافظه

سایر خصوصیات

برخی از افراد اوتیستیک ممکن است علائم دیگری را تجربه کنند، از جمله:

1- تاخیر در حرکت، زبان یا مهارت های شناختی

2- تشنج

3- علائم گوارشی مانند یبوست یا اسهال

4- نگرانی یا استرس بیش از حد

5- سطوح غیرمعمول ترس (بالاتر یا کمتر از حد انتظار)

6- رفتارهای بیش فعال، بی توجه یا تکانشی

7- واکنش های احساسی غیر منتظره

8- عادات یا ترجیحات غذایی غیر معمول

9- الگوهای خواب غیر معمول

اختلال طیف اوتیسم


انواع مختلف اوتیسم چیست؟

در حال حاضر پنج زیرگروه مختلف ASD یا مشخص کننده، تشخیص داده شده اند که عبارتند از:

1- با یا بدون اختلال فکری همراه

2- با یا بدون اختلال زبانی همراه

3- مرتبط با یک وضعیت شناخته شده پزشکی یا ژنتیکی یا عامل محیطی

4- مرتبط با اختلال رشد عصبی، روانی یا رفتاری دیگری

5- با کاتاتونیا

 

فردی می تواند یک یا چند مشخصه را داشته باشد.

 

افراد اوتیستیک ممکن است دارای تشخیص های زیر هم باشند:

1- اختلال اوتیسم

2- سندرم آسپرگر

3- اختلال رشد فراگیر

4- اختلال فروپاشی دوران کودکی

چه چیزی باعث اوتیسم می شود؟

علت دقیق ASD ناشناخته است. جدیدترین تحقیقات نشان می دهد که هیچ دلیل مشخصی برای ابتلا وجود ندارد.

 

برخی از عوامل خطرساز مشکوک برای ASD عبارتند از:

- ابتلای یکی از اعضای خانواده به اوتیسم

- جهش های ژنتیکی خاص

- سندرم X شکننده و سایر اختلالات ژنتیکی

- به دنیا آمدن از والدینی با سن زیاد

- وزن کم هنگام تولد

- عدم تعادل متابولیک

- قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین و سموم محیطی

- سابقه عفونت های ویروسی در مادر

- قرار گرفتن جنین در معرض داروهای والپروئیک اسید یا تالیدومید (تالومید)

 

با توجه به موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی (NINDS)، هم ژنتیک و هم محیط ممکن است تعیین کنند که آیا فرد دچار ASD می شود یا خیر.

 

با این حال، منابع متعدد، قدیمی و جدید، به این نتیجه رسیده اند که واکسن ها باعث ایجاد ASD نمی شوند.

 

یک مطالعه بحث برانگیز در سال 1998 ارتباط بین اوتیسم و واکسن سرخک، اوریون و سرخجه (MMR) را پیشنهاد کرد. با این حال، این مطالعه توسط تحقیقات دیگر رد شد و در نهایت در سال 2010 پس گرفته شد.

اختلال طیف اوتیسم


چه تست هایی برای تشخیص اوتیسم استفاده می شود؟

تشخیص ASD شامل موارد زیر است:

1- غربالگری رشد

2- آزمایشات ژنتیکی

3- ارزیابی ها

غربالگری های رشد

آکادمی کودکان آمریکا (AAP) توصیه می کند که همه کودکان در سنین 18 و 24 ماهگی باید تحت غربالگری ASD قرار گیرند.

 

غربالگری می تواند به تشخیص زودهنگام ASD در کودکان کمک کند.

 

چک لیست اصلاح شده برای اوتیسم در کودکان نوپا (M-CHAT) یک ابزار غربالگری رایج است که بسیاری از مطب های اطفال از آن استفاده می کنند. والدین نظرسنجی 23 سوالی را پر می کنند. سپس پزشکان اطفال می توانند از پاسخ ها برای کمک به شناسایی کودکانی که ممکن است شانس بیشتری برای ابتلا به ASD داشته باشند، استفاده کنند.

 

توجه به این نکته مهم است که غربالگری یک تشخیص نیست. کودکانی که از نظر ASD غربالگری مثبت می شوند، لزوماً به آن مبتلا نیستند. علاوه بر این، غربالگری‌ها همیشه همه کودکان اوتیستیک را شناسایی نمی‌کنند.

غربالگری ها و آزمایشات دیگر

پزشک اطفال ممکن است ترکیبی از آزمایشات اوتیسم را توصیه کند، از جمله:

1- آزمایش DNA برای بیماری های ژنتیکی

2- ارزیابی رفتاری

3- تست های دیداری و صوتی برای رد هر گونه مشکل بینایی و شنوایی که با ASD مرتبط نیست

4- غربالگری کاردرمانی

5- پرسشنامه های رشدی، مانند برنامه مشاهده تشخیصی اوتیسم

تعیین تشخیص

تیمی از متخصصان معمولاً تشخیص را انجام می دهند. این تیم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

1- روانشناسان کودک

2- کاردرمانگران

3- آسیب شناسان گفتار و زبان

چه حمایتی برای افراد اوتیستیک وجود دارد؟

هیچ "درمانی" برای ASD وجود ندارد. در عوض، برای برخی از افراد اوتیستیک، درمان‌های حمایتی و ملاحظات دیگر می‌تواند به آنها کمک کند احساس بهتری داشته باشند یا علائم خاصی را کاهش دهند.

اختلال طیف اوتیسم

 

بسیاری از رویکردها حمایتی درمانی شامل:

- رفتار درمانی

- بازی درمانی

- کار درمانی

- فیزیوتراپی

- گفتار درمانی

 

ماساژ، لباس‌های سنگین و پتو و تکنیک‌های مدیتیشن نیز ممکن است به برخی از افراد اوتیستیک کمک کند تا علائم شان را مدیریت کنند. با این حال، نتایج متفاوت خواهد بود. برخی از افراد ممکن است به برخی از رویکردها به خوبی پاسخ دهند، در حالی که برخی دیگر ممکن است اینگونه نباشند.

درمان های جایگزین

تحقیقات در مورد درمان های جایگزین متفاوت است و برخی از درمان ها می توانند خطرناک باشند. این درمان های جایگزین شامل موارد زیر است:

1- ویتامین های با دوز بالا

2- کیلاسیون درمانی، که شامل تخلیه فلزات از بدن است

3- اکسیژن درمانی هایپرباریک

4- ملاتونین برای رفع مشکلات خواب

مطالعه بیشتر:

افزایش مصرف ملاتونین و نگرانی هایی در مورد سلامتی 

راهکارهایی برای داشتن خواب شبانه بهتر
 

قبل از هزینه کردن بر روی هر نوع درمان جایگزین، باید ابتدا با پزشک صحبت کرده و همه جنبه های آن را بررسی کنند.

آیا رژیم غذایی می تواند تاثیری بر اوتیسم داشته باشد؟

هیچ رژیم غذایی خاصی برای افراد اوتیستیک طراحی نشده است. با این وجود، برخی از حامیان اوتیسم در حال بررسی تغییرات رژیم غذایی به عنوان راهی برای کمک به به حداقل رساندن مسائل رفتاری و افزایش کیفیت کلی زندگی هستند.

اختلال طیف اوتیسم

 

اساس رژیم اوتیسم اجتناب از افزودنی های مصنوعی است. شامل:

1- مواد نگهدارنده

2- رنگ ها

3- شیرین کننده ها

 

رژیم اوتیسم ممکن است به جای این موارد بر غذاهای کامل تمرکز کند، مانند:

1- میوه ها و سبزیجات تازه

2- مرغ بدون چربی

3- ماهی

4- چربی اشباع نشده

5- مقدار زیادی آب

اوتیسم چگونه بر کودکان تأثیر می گذارد؟

کودکان اوتیستیک ممکن است به مراحل رشد مشابه همسالان خود نرسند، یا ممکن است مهارت های اجتماعی یا زبانی قبلی خود را هم از دست داده باشند.

 

به عنوان مثال، یک کودک 2 ساله بدون اوتیسم ممکن است به بازی های ساده ساختگی علاقه نشان دهد. یک کودک 4 ساله بدون اوتیسم ممکن است از شرکت در فعالیت هایی با کودکان دیگر لذت ببرد. یک کودک اوتیستیک ممکن است در تعامل با دیگران مشکل داشته باشد یا کلا از آن متنفر باشد.

 

کودکان اوتیستیک همچنین ممکن است رفتارهای تکراری داشته باشند، در خوابیدن مشکل داشته باشند یا به اجبار مواد غیرخوراکی بخورند. آنها ممکن است بدون داشتن یک محیط ساختاریافته یا روال ثابت رشد کنند.

 

اگر فرزند شما اوتیستیک است، ممکن است مجبور شوید از نزدیک با معلمان او کار کنید تا از موفقیت آنها در کلاس اطمینان حاصل کنید.

اوتیسم و ورزش

در کودکان اوتیستیک ممکن است تمرینات خاصی به کاهش ناامیدی و ارتقای رفاه کلی آنها کمک کند.

 

هر نوع ورزشی که کودک شما از آن لذت می برد می تواند مفید باشد. پیاده روی و تفریح ساده در زمین بازی هر دو ایده آل هستند.

 

شنا و سایر فعالیت های درون آب می توانند هم به عنوان ورزش و هم به عنوان یک فعالیت حسی، عمل کنند. فعالیت‌های حسی می‌توانند به افراد اوتیسمی که ممکن است در پردازش سیگنال‌های حواس خود مشکل داشته باشند، کمک کند.

 

گاهی اوقات ورزش های تماسی برای کودکان اوتیستیک دشوار است. در عوض می توانید سایر اشکال تمرینات چالش برانگیز و در عین حال تقویتی را با آن ها انجام دهید.

اوتیسم چگونه بر دختران تأثیر می گذارد؟

به دلیل میزان بیشتر آن در پسران، ASD اغلب به عنوان یک "بیماری پسرانه" تصور می شود.

 

طبق یک مطالعه در سال 2020 در 11 منطقه در سراسر ایالات متحده، ASD در پسران 8 ساله 4.3 برابر بیشتر از دختران 8 ساله رایج است. این تحقیق بر اساس داده های سال 2016 انجام شد.

 

بررسی مطالعات سال 2017 به این نتیجه رسید که نسبت مرد به زن برای جوانان اوتیستیک در واقع نزدیک‌ 3 به 1 است.

 

در هر صورت، این بدان معنا نیست که ASD در دختران رخ نمی دهد. ASD ممکن است در دختران و در زنان متفاوت باشد.

 

اختلال طیف اوتیسم


در مقایسه با دهه های اخیر، ASD اکنون زودتر و بیشتر مورد آزمایش قرار می گیرد که این منجر به افزایش نرخ گزارش ها در پسران و دختران می شود.

اوتیسم چگونه بر بزرگسالان تأثیر می گذارد؟

خانواده هایی که عزیزان اوتیسمی دارند ممکن است نگران این باشند که زندگی با ASD برای بزرگسالان چگونه به نظر می رسد.

 

برخی از بزرگسالان اوتیسم به طور مستقل به زندگی یا کار ادامه می دهند. برخی دیگر ممکن است در طول زندگی خود به کمک یا حمایت مستمر نیاز داشته باشند. عمکلرد هر فرد اوتیسمی متفاوت است.

 

گاهی اوقات بیماری افراد اوتیستیک تا اواخر عمر تشخیص داده نمی شوند که تا حدی به دلیل عدم آگاهی قبلی در بین پزشکان است.

چرا آگاهی از اوتیسم مهم است؟

2 آوریل روز جهانی آگاهی از اوتیسم است. ماه آوریل در ایالات متحده به عنوان ماه آگاهی از اوتیسم نیز شناخته شده است.

 

پذیرش اوتیسم مستلزم همدلی و درک این موضوع است که ASD برای هر کسی متفاوت است.

 

درمان‌ها و روش‌های خاصی می‌توانند برای برخی افراد مؤثر باشند اما برای برخی دیگر نه. والدین و مراقبان نیز می توانند نظرات متفاوتی در مورد بهترین راه برای حمایت از کودک اوتیسم داشته باشند.

تفاوت بین اوتیسم و ADHD چیست؟

اوتیسم و ADHD گاهی اوقات با یکدیگر اشتباه گرفته می شوند.

 

کودکان مبتلا به ADHD به طور مداوم مشکلاتی با بی قراری، تمرکز و حفظ تماس چشمی با دیگران دارند. این علائم در برخی از افراد اوتیستیک نیز دیده می شود.

 

با وجود برخی شباهت ها، ADHD یک اختلال طیفی در نظر گرفته نمی شود. یک تفاوت عمده بین این دو این است که افراد مبتلا به ADHD تمایلی به کمبود مهارت های اجتماعی و ارتباطی ندارند.

 

اگر فکر می کنید کودک شما ممکن است بیش فعال باشد، با پزشک او در مورد آزمایش احتمالی ADHD صحبت کنید. گرفتن یک تشخیص واضح برای اطمینان از اینکه کودک شما حمایت مناسب را دریافت می کند ضروری است.

 

همچنین ممکن است فردی هم اوتیسم و هم ADHD داشته باشد.

اختلال طیف اوتیسم


چشم انداز افراد اوتیستیک در زندگی چیست؟

مؤثرترین درمان ها شامل حمایت رفتاری اولیه و فشرده است. هر چه کودک زودتر در این برنامه ها ثبت نام کند، تاثیر بهتری برای او خواهد داشت.

 

به یاد داشته باشید، ASD پیچیده است. برای یک فرد اوتیستیک - چه کودک و چه بزرگسال - زمان می برد تا برنامه حمایتی را که برای او مناسب است پیدا کنید.

 

  موسسه خدمات دارویی رضوی | بانک اطلاعات دارویی 

 
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

درج نظر



سوالات کاربران
تاکنون نظری برای این مطلب درج نشده است.