اجتناب از مصرف دارو های انتی کولینرژیک در سالمندان

اجتناب از مصرف دارو های انتی کولینرژیک در سالمندان

اجتناب از مصرف دارو های انتی کولینرژیک در سالمندان

استفاده از داروهای دارای فعالیت آنتی کولینرژیک در افراد مسن بسیار رایج است. چندین مطالعه نشان داده اند که مصرف آنتی کولینرژیک  ها ممکن است با افزایش خطر زوال عقل همراه باشند . هدف از این بررسی، توصیف و ارزیابی مطالعات مربوط به استفاده از داروهای آنتی کولینرژیک و زوال عقل و ارائه راه کار های عملی برای اجتناب از استفاده از این داروها در افراد مسن است. در یک مطالعه، خطر زوال عقل در درجه اول با دوزهای انباشته شده بالا یافت شد. افرادی که از داروهای آنتی کولینرژیک با حداقل دوز موثر توصیه شده برای افراد مسن برای حداقل 3 سال استفاده می کردند، در معرض بالاترین خطر قرار داشتند . مطالعات بیشتری برای درک مکانیسمی که داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر را افزایش دهند، مورد نیاز است.  با توجه به این خطر بالقوه و تعداد بیشماری از عوارض نامطلوب شناخته شده دیگر (مانند یبوست، تاری دید، احتباس ادرار و هذیان) مرتبط با داروهای آنتی کولینرژیک، عاقلانه است که تجویز کنندگان و افراد مسن استفاده از این داروها را به حداقل برسانند و در صورت امکان گزینه های جایگزین را در نظر بگیرند. 

زوال عقل یکی از علل اصلی ناتوانی و مرگ است، و پیشگیری از آن یک اولویت بهداشت عمومی جهانی است . دمانس توسط تعدادی از فرآیندهای عصبی مختلف ایجاد می شود که درکاهش غیرقابل برگشت شناختی و علائم مرتبط با ان سهم دارد ، مانند از دست دادن پیشرونده استقلال و عملکرد روزانه . هیچ درمان اصلاح کننده بیماری برای زوال عقل وجود ندارد، با این حال، بروز سن زوال عقل  در بین جمعیت ها در حال کاهش است، که نشان می دهد تغییر سبک زندگی یا محیط ممکن است منجر به تغییر معنی‌داری در شیوع زوال عقل شود. از این رو شناسایی و کاهش قرار گرفتن در معرض عوامل خطری که می‌توانند بر هر جنبه از سلامت طولانی‌مدت مغز تأثیر بگذارند، برای پیشگیری از زوال عقل و سلامت شناختی در جمعیت مهم است. داروهای آنتی کولینرژیک انتقال دهنده عصبی را مسدود می کنند . استیل کولین در سیستم عصبی مرکزی یا محیطی  بسته به محل، اثرات متنوعی دارد. داروهای آنتی کولینرژیک برای افسردگی، اختلالات گوارشی، بیماری پارکینسون، بی اختیاری ادرار، صرع و مدیریت آلرژی اندیکاسیون دارند. به خوبی شناخته شده است که آنتی کولینرژیک ها بر شناخت تأثیر می گذارند،  و دستورالعمل ها پیشنهاد می کنند که باید از مصرف آنها در افراد مسن ضعیف اجتناب شود.

ما یک مطالعه کیس - کنترل  را با استفاده از پیوند داده‌های تحقیقاتی عملکرد بالینی بریتانیا (CPRD) ارائه می‌کنیم، که در آن بیمارانی را با تشخیص جدید زوال عقل انتخاب می‌کنیم و نسخه‌های داروهای آنتی کولینرژیک آنها را 4 تا 20 سال قبل از تشخیص زوال عقل با یک گروه مشابه از بیماران بدون دمانس مقایسه می‌کنیم.

تا به امروز، تعداد کمی ریسک فاکتور بالقوه قابل تغییر شناسایی شده است. یکی از این ریسک فاکتور های قابل تغییر بالقوه مهم استفاده از داروها (مانند آنتی کولینرژیک ها) است.

بررسی اینکه آیا داروها خطر زوال عقل را در یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده افزایش می دهند یا خیر، باید به مطالعات مشاهده ای تکیه کنیم . زوال عقل دارای یک دوره نهفتگی طولانی و تغییرات پاتولوژیک در مغز است و ممکن است چندین دهه قبل از شروع علائم شروع شده باشد . بنابراین، مطالعه‌ای که مصرف آنتی کولینرژیک و زوال عقل را ارزیابی می‌کند، باید این دوره تأخیر را هنگام تعیین بهترین زمان برای ارزیابی این احتمال در نظر بگیرد.

فعالیت های دارویی آنتی کولینرژیک های طبیعی از زمان کلئوپاترا که قطره بلادونا را در چشمانش می ریخت تا مردمک چشم هایش را گشاد کند تا زیبایی خود را افزایش دهد، شناخته شده است. ما در 30 سال گذشته حتی بیشتر در مورد داروهای دارای فعالیت آنتی کولینرژیک آموخته ایم. استیل کولین یک انتقال دهنده عصبی است که می تواند گیرنده های موسکارینی و نیکوتینی را عصب دهی کند. داروهایی که معمولاً به عنوان آنتی کولینرژیک شناخته می شوند، می توانند هر یک از پنج گیرنده موسکارینی  (M1-M5) موجود در عضله صاف، نورون های حرکتی، قلب و سیستم عصبی مرکزی (CNS) را مسدود کنند  علیرغم این دانش، هیچ «استاندارد طلایی» وجود ندارد که براساس آن بتوان داروها را به عنوان آنتی کولینرژیک طبقه بندی کرد. برخی به فعالیت آنتی کولینرژیک سرم  که با سنجش گیرنده رادیواکتیو، میل ترکیبی گیرنده موسکارینی در شرایط آزمایشگاهی، اجماع بالینی، یا ترکیبی از این سه رویکرد اندازه‌گیری می‌شود، تکیه می‌کنند. در طول دهه گذشته، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض داروهای آنتی کولینرژیک با کاهش بلندمدت شناختی یا بروز زوال عقل در میان ساکنان خانه سالمندان مرتبط بوده است. یک خطر شناخته شده با داروهای آنتی کولینرژیک، اختلال حاد در شناخت است، که در مطالعات تجربی تک دوز نشان داده شده است .

افراد مسن به دلایل مختلف بیشتر مستعد عوارض جانبی آنتی کولینرژیک هستند. یکی از دلایل کاهش فعالیت کولینرژیک به دلیل کاهش سطح سنتز استیل کولین یا تعداد گیرنده های استیل کولین است . این ممکن است دلیل افزایش حساسیت فارماکودینامیکی باشد که در افراد مسن با دارو های آنتی کولینرژیک مشاهده می شود. دلیل دیگر افزایش نفوذپذیری سد خونی مغزی در افراد مسن است و در نهایت، افراد مسن ممکن است فعالیت p-گلیکوپروتئین کمتری داشته باشند، بنابراین، انتقال داروهای آنتی کولینرژیک به CNS آسانتر و خارج کردن آنها دشوارتر است. به خوبی شناخته شده است که آنتی کولینرژیک ها بر شناخت تأثیر می گذارند،  و دستورالعمل ها پیشنهاد میکند که از مصرف آنها در میان افراد مسن ضعیف اجتناب شود.

متد :

طراحی مطالعه

ما یک مطالعه کیس - کنترل را با استفاده از داده‌های پیوند داده‌های تحقیقات بالینی (CPRD) انجام دادیم که شامل تشخیص ناشناس، ارجاع و تجویز سوابق برای بیش از 11.3 میلیون بیمار از 674 مرکز مراقبت‌های اولیه در بریتانیا است. داده های CPRD به طور گسترده ای از نظر جنسیت، سن و قومیت بررسی می شوند و همه ی اطلاعات رمزگذاری شده در پرونده مراقبت های اولیه برای هر بیمار انتخاب شده در دسترس محققان است که این شامل  : جزئیات دموگرافیک، اطلاعات شیوه زندگی، هرگونه تشخیص و علائم ثبت شده توسط پزشک عمومی، ارجاع به سایر خدمات مراقبت های بهداشتی و یافته های بعدی، و درمان های آغاز شده یا ادامه یافته در مراقبت های اولیه است. در بریتانیا، مرکز مراقبت های اولیه ثبت شده بیمار، هماهنگ کننده اکثر مراقبت های بهداشتی آنها است و به عنوان دروازه اصلی برای دسترسی به مراقبت های ثانویه عمل می کند. از این رو بیشتر اطلاعات مراقبت های بهداشتی بیمار در پرونده مراقبت های اولیه آنها نگهداری می شود. اپیزودهای مراقبت ثانویه یا مراقبت های بهداشتی خصوصی به دست آمده ممکن است همیشه به مرکز مراقبت های اولیه ثبت شده بیمار منتقل نشود. یک تاریخ استاندارد (UTS) زمانی به یک عمل CPRD اختصاص می‌یابد که داده‌های ثبت شده توسط این عمل از یک استاندارد تحقیقاتی قابل قبول باشد. سوابق درمان ها و تشخیص های انجام شده قبل از تاریخ UTS موجود است، اما ممکن است ناقص باشد.

بحث :

چهار مطالعه پیدا شد که خطر داروهای آنتی کولینرژیک را با پیامد اولیه زوال عقل یا بیماری آلزایمر ارزیابی کردند. سه مطالعه که بر مصرف کلی داروهای آنتی کولینرژیک متمرکز شده بودند، افزایش آماری قابل توجهی در خطر ابتلا به بیماری آلزایمر را گزارش کردند . در مقابل، یک مطالعه که بر مقایسه پاروکستین (یک SSRI بسیار آنتی کولینرژیک است) با سایر SSRIها در ساکنان خانه سالمندان که مبتلا به افسردگی بودند متمرکز بود، ارتباطی با زوال عقل پیدا نکرد . مانند تمام مطالعات مشاهده‌ای، نقاط قوت و ضعفی وجود دارد که به طور بالقوه اعتبار داخلی/خارجی یافته‌ها را تهدید می‌کند.

مطالعات آتی باید ماهیت دوز و مدت زمان پاسخ خطر را به طور کامل تری بررسی کنند. مکانیسم های بیولوژیکی اساسی که توسط آن داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر زوال عقل را افزایش دهند ناشناخته است. با این حال، شواهد محدود نشان می دهد که آنتی کولینرژیک ها ممکن است با افزایش آسیب شناسی مرتبط با بیماری آلزایمر مرتبط باشند ، افزایش آتروفی مغز و کاهش متابولیسم مغزی گلوکز. تخریب عصبی ممکن است به دلیل کاهش تعداد سیناپس های مغزی از طریق افزایش رسوب آمیلوئید-β یا کاهش سطح مغزی فسفاتیدیل کولین ایجاد شود. برای روشن شدن مکانیسم‌های بیولوژیکی اساسی در مدل‌های حیوانی یا سلولی یا با بررسی مدت زمان استفاده از داروهای آنتی کولینرژیک در رابطه با پیامدهای آسیب‌شناسی عصبی در نمونه‌های کالبد شکافی، به مطالعه بیشتری نیاز است. 1

نتیجه گیری :

شواهدی از سه مطالعه مشاهده ای وجود دارد که نشان می دهد داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر زوال عقل را افزایش دهند. مطالعات بیشتری برای تایید این یافته ها و درک مکانیسم بیولوژیکی که توسط آن داروهای با اثرات آنتی کولینرژیک ممکن است خطر را افزایش دهند، مورد نیاز است. با این وجود، با توجه به این خطر بالقوه و تعداد بیشماری از اثرات نامطلوب شناخته شده دیگر (مانند یبوست، تاری دید، احتباس ادرار و هذیان) مرتبط با داروهای آنتی کولینرژیک، عاقلانه است که در صورت امکان  تجویز کنندگان و بزرگسالان مسن مصرف این داروها را به حداقل برسانند و گزینه های جایگزین را در نظر بگیرند.

بسیاری از افراد از داروهای آنتی کولینرژیک استفاده می کنند و بسیاری از آنها برای مدیریت شرایط مزمنی که منجر به قرار گرفتن در معرض طولانی مدت می شود تجویز می شود. ارتباط قوی بین سطوح داروهای ضد افسردگی آنتی کولینرژیک، ضد پارکینسون و داروهای اورولوژی و خطر تشخیص زوال عقل تا 20 سال پس از مواجهه وجود دارد. به نظر می رسد سایر آنتی کولینرژیک ها با خطر زوال عقل مرتبط نیستند و خطرات برای سایر داروها نامشخص است. پزشکان باید همچنان مراقب استفاده از آن باشند 

منابع 

منابع :

Anticholinergic medication use and dementia: latest evidence and clinical implications1-  

Shelly L. Gray and Joseph T. Hanlon    DOI: 10.1177/2042098616658399

2- Anticholinergic drugs and risk of dementia: case-control study

 

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

درج نظر



سوالات کاربران
تاکنون نظری برای این مطلب درج نشده است.