نتیجه غیرمنتظره یک آزمایش سرطان: بهبودی در هر بیمار سرطانی

نتیجه غیرمنتظره یک آزمایش سرطان: بهبودی در هر بیمار سرطانی

نتیجه غیرمنتظره یک آزمایش سرطان: بهبودی در هر بیمار سرطانی

 

مهار کنندگی  PD-1  در نقص سیستم ترمیمی جفت های ناجور(Mismatch Repair–Deficient) ، سرطان مقعدی پیشرفته موضعی

چکیده

سرطان مقعدی پیشرفته به طور معمول با درمان ترکیبی مشتمل بر شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و جراحی کنترل می‌شود. استراتژی فعلی برای درمان این سرطان شامل استفاده از درمان نئوادجوانت است که در آن شیمی‌درمانی القایی با استفاده هم‌زمان از فلوروپیریمیدین و اگزالی پلاتین انجام می‌شود.

سپس درمان با شیمی‌درمانی توأم با پرتودرمانی ادامه یافته و جراحی انجام می‌شود. این رویکرد منجر به پاسخ کامل پاتولوژیک در یک چهارم بیماران می‌شود، اما این شیوه درمان با عوارض قابل توجه و اثرات سمی از جمله اختلال عملکرد روده‌ای، ادراری و جنسی در بیمار همراه است.

 

همچنین در بخش قابل توجهی از بیماران، ناباروری و تغییر کیفیت زندگی رخ می‌دهد. انجام عمل جراحی و برداشتن رکتوم شرایط زندگی بیمار را تغییر می‌دهد  و اغلب منجر به کلِستومی تغییر دهی مسیر (diverting colostomy) می‌گردد.

 

تمایل به روش‌های غیر جراحی و عدم برداشت عضو افزایش یافته است؛ زیرا پاسخ کامل پاتولوژیک و نیز فقدان عوارض جراحی را در پی دارد.

با توجه به عوارض جراحی و پاسخ‌های پاتولوژیک فراوان، علاقه به مدیریت غیرجراحی نگهدارنده عضو در حال افزایش است.

 

استفاده از پاسخ کامل بالینی حاصله از درمان با نئوادجوانت را به‌عنوان جایگزینی برای پاسخ کامل پاتولوژیک گزینه‌ غیرجراحی را برای بیماران فراهم می‌کند که منجر به مزیت بقای مشابه با بیمارانی می‌شود که تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند.

 

تقریباً 5 تا 10 درصد از آدنوکارسینوم‌های رکتوم به علت  نقص در سیستم ترمیمی جفت‌های ناجور  ( mismatch-repair )هستند و نشان داده شده که این تومورها به رژیم‌های شیمی‌درمانی استاندارد، از جمله شیمی‌درمانی نئوادجوانت در سرطان رکتوم پیشرفته موضعی، پاسخ ضعیفی می‌دهند.

 

نشان داده شده است که مهارکننده چک پوینت ایمنی(Immune checkpoint blockade)  به‌تنهایی به میزان زیادی با نرخ پاسخ دهی 33 تا 55 درصد به‌عنوان خط اول درمان برای بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک کولورکتال با نقص در سیستم ترمیمی جفت‌های ناجور(mismatch repair)  در بیماران مبتلا به بیماری مقاوم به درمان، بسیار مؤثر است که این میزان پاسخ دهی از لحاظ بالینی قابل توجه بوده و بقای کلی بیمار را افزایش می‌دهد.

 

بر اساس مزایای مشاهده شده در زمینه بیماری متاستاتیک، فرض گردید که مهار PD-1 به‌تنهایی ممکن است در سرطان رکتوم پیشرفته با نقص در MMR مفید باشد. برای آزمایش این فرضیه، یک مطالعه فاز 2 برای بررسی پاسخ کلی و فراوانی پاسخ  پایدار کامل بالینی به درمان نئوادجوانت با دوستارلیماب (dostarlimab) که یک مهارکننده PD-1  است در این جمعیت بیماران آغاز گردید.



 

pd-1


روش

ما یک مطالعه بالینی آینده‌نگر در فاز 2 را آغاز کردیم که در آن دوستارلیماب به‌تنهایی، یک آنتی‌بادی مونوکلونال ضد  PD-1، هر 3 هفته به مدت 6 ماه در بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم مقعدی در مرحله II یا III بیماری با نقص در MMR تجویز شد. قرار بر این بود که درمان این بیماران با شیمی‌درمانی و جراحی استاندارد دنبال شود. بیماران  پس از اتمام درمان با این دارو پاسخ کامل بالینی داشتند و بدون شیمی‌درمانی و جراحی به زندگی خود ادامه می‌دادند.

 

نقاط پایانی اولیه پاسخ کامل بالینی پایدار 12 ماه پس از اتمام درمان با این دارو و یا پاسخ کامل پاتولوژیک پس از تکمیل درمان با این دارو همراه با یا بدون کمورادیوتراپی و پاسخ کلی به درمان نئوادجوانت با این دارو با یا بدون کمورادیوتراپی است.

نتایج

در مجموع 12 بیمار درمان با این دارو را تکمیل کرده‌اند و حداقل 6 ماه بعد درمان تحت پیگیری قرار گرفته‌اند. همه 12 بیمار  پاسخ کامل بالینی داشتند و هیچ اثری از تومور در تصویربرداری رزونانس مغناطیسی، توموگرافی انتشار پوزیترون با 18F-fluorodeoxyglucose، ارزیابی آندوسکوپی، ارزیابی دیجیتال رکتوم، یا بیوپسی مشاهده نگردید. در زمان ارائه این گزارش، هیچ بیمار شیمی‌درمانی دریافت نکرده و یا تحت عمل جراحی قرار نگرفته است و هیچ موردی از پیشرفت یا عود بیماری در طی پیگیری (محدوده 6 تا 25 ماه) گزارش نشده است. هیچ عارضه جانبی درجه 3 یا بالاتر  در بیماران گزارش نشده است.

نتیجه گیری

سرطان مقعدی پیشرفته موضعی که به علت نقص در ترمیم عدم تطابق (Mismatch repair) رخ می‌دهد، به تک عامل مهارکننده PD-1 بسیار حساس بود. برای ارزیابی مدت زمان پاسخ به درمان به پیگیری طولانی‌تر نیاز است.

بحث

در این مطالعه درمان بیماران مبتلا به  سرطان رکتوم موضعی پیشرفته که به علت  نقص در ترمیم عدم تطابق(MMR)  رخ‌داده بود, با یک نئوادجوانت مهارکننده PD-1انجام شد.

 

این کارآزمایی منجر به پاسخ  بالینی - کامل در تمامی 12 بیماری که حداقل 6 ماه تحت‌نظر بوده‌اند انجام گردید. صحت  این امر با بررسی MRI رکتوم، معاینه بصری آندوسکوپی، و بررسی دیجیتالی رکتوم ارزیابی شد. کامل بودن  پاسخ‌دهی به درمان با عدم وجود  بقایای تومور در بیوپسی‌های آندوسکوپیک و وضوح  بازجذب FDG در اسکن‌های PET حمایت می‌شود.

در این مطالعه، ازبین‌بردن تومورها پس از 6 ماه درمان با مهارکننده PD-1 ما را قادر ساخت که هم شیمی‌درمانی پرتوی و هم جراحی را حذف کنیم و تنها با مشاهده ادامه دهیم. جراحی و پرتودرمانی می‌تواند اثرات دائمی نامطلوبی بر باروری، سلامت جنسی و عملکرد روده و مثانه داشته باشد.

 

هرچند که نتایج مطالعه  به‌ویژه با توجه به اینکه 12 بیمار متوالی همگی پاسخ کامل بالینی داشتند، بسیار امیدوارکننده است؛ اما مطالعه کوچک است و حاصل تجربه یک مؤسسه واحد است. این یافته‌ها باید در یک  جامعه آماری بزرگ‌تر بررسی شوند تا رویه‌های آکادمیک و جامعه را متعادل می‌کند و مشارکت بیماران را از طیف متنوعی از پیشینه‌های نژادی و قومی تضمین کند.

 

این مطالعه همچنین چارچوبی را برای ارزیابی درمان‌های ضدسرطان  فعال در زمینه نئوادجوانت فراهم می‌کند که در آن بیماران به‌صورت بالقوه از شیمی‌درمانی و جراحی در امان خواهند بود، و تومور آنها در زمانی که احتمال بیشتری برای پاسخ به درمان را دارد، درمان می‌شود - یعنی قبل از قرارگرفتن در معرض عوامل دیگری که ممکن است برای سلول‌هایی با فنوتیپ مقاوم انتخاب شوند. 

ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

برچسب ها: سرطان

درج نظر



سوالات کاربران
تاکنون نظری برای این مطلب درج نشده است.